شماره ١١٢: ز ابر تربيت روزگار نوميدم

ز ابر تربيت روزگار نوميدم

چو تخم سوخته از نوبهار نوميدم

ز وصل گل نبود خارپا چنان نوميد

که من ز وصل تو اي گلعذار نوميدم

پرست از گل بي خار دامن هر خار

در آن چمن که من از نوبهار نوميدم

مرا به عالمي افکنده است حيراني

که در کنار ز بوس و کنار نوميدم

ز چار موجه درياي غم کفايت من

همين بس است که از غمگسار نوميدم

ز بازگشت گهر چون صدف بود نوميد

من آنچنان ز دل بيقرار نوميدم

چنين که بخت جفاکار در شکست من است

اگر گهر شوم از اعتبار نوميدم

نسيم مصر کجاست ياد من کند صائب

چنين که من ز ديار و زيار نوميدم