شماره ٢١١

اي زود گرد گنبد بر رفته

خانه ي وفا به دست جفا رفته

بر من چرا گماشته اي خيره

چندين هزار مست بر آشفته؟

اين دشته بر کشيده همي تازد

وان با کمان و تير برو خفته

اينم کند به خطبه درون نفرين

وانم به نامه فريه کند سفته

من خيره مانده زيرا با مستان

هر دو يکي است گفته و ناگفته

گفته سخن چو سفته گهر باشد

ناگفته همچو گوهر ناسفته

بيدار کرد ما را بيداري

پنهان ز بيم مستان بنهفته

خرگوش وار ديدم مردم را

خفته دو چشم باز و خرد رفته

يک خيل خوگ وار درافتاده

با يکدگر چو ديوان کالفته

يک جوق بر مثال خردمندان

با مرکب و عمامه زربفته

بر سام يارده ز شر منبر

گويان به طمع روز و شبان لفته

مستان و بيهشان چو بديدندم

شمع خرد فروخته بگرفته

زود از ميان خويش براندندم

پر درد جان و ز انده دل کفته

آن جانور که سرگين گرداند

زهر است سوي او گل بشکفته

بيدار چون نشست بر خفته

خفته ز عيب خويش شود تفته

زيرا که سخت زود سوي بيدار

پيدا شود فضيحتي از خفته

اي درها به رشته در آوردم

روز چهارم از سومين هفته