شماره ٣٣٤: من از آن که شوم کو نه ازان تو بود؟

من از آن که شوم کو نه ازان تو بود؟

يا چه گويم که نه در لوح و بيان تو بود؟

سخن لب، که تو داري، نتوانم گفتن

ور بگويم سخني هم ز زبان تو بود

هر زمانم به جهاني دگر اندازي، ليک

نروم جز به جهاني که جهان تو بود

تن و دل گر به فداي تو کند چندان نيست

خاصه آن کش دل و تن زنده به جان تو بود

نگذاري که ببوسد لبم آن پاي و رکاب

اي خوش آن بوسه که بر دست و عنان تو بود!

چون نشاني بنماند ز تن من بر خاک

دل تنگم به همان مهر و نشان تو بود

جان خود را سپر تير بلا خواهم ساخت

اگر آن تير، که آيد ز کمان تو بود

چون بپوسد تن من گوش و رواني که مراست

بر ورود خبر و حکم روان تو بود

هر چه آرند به بازار دو کون، از نيکي

همه، چون نيک ببنيني، ز دکان تو بود

ديده در کل مکان گر چه ترا مي بيند

من نخواهم که بجز ديده مکان تو بود

مي کنم ذکر تو پيوسته به قلب و به لسان

خنک آن قلب که مذکور لسان تو بود

نيست غم سر دل اوحدي ار گردد فاش

چو دلش حافظ اسرار نهان تو بود